Z:gnu-www-ja-rms-nyu-2001-transcript--f9f342-So all we had to do to start w/pl

Tak więc wszystko co pozostało wtedy do zrobienia przed rozpoczęciem pracy to wymyślenie nazwy. My hakerzy zawsze staramy się wymyślić dla programu jakąś śmieszną lub dwuznaczną nazwę, bo myśl, że ludziom będzie się podobać nazwa stanowi połowę radości z napisania programu. [śmiech] Mieliśmy tradycję rekursywnych akronimów, które wskazywały, że program, który właśnie piszesz jest podobny do jakiegoś już istniejącego. Możesz nadać mu nazwę w postaci rekursywnego akronimu, który mówi: ten program nie jest tym innym. Na przykład w latach 60. i 70. istniało wiele edytorów Tico i w zasadzie wszystkie nazywały się jakieś-tam Tico. Aż jakiś bystry haker nazwał swoją wersję Tint, bo &bdquo;TInt to Nie Tico&rdquo; [ Tint Is Not Tico ] – był to pierwszy rekursywny akronim. W roku 1975 stworzyłem pierwszy edytor tekstu Emacs, powstało wiele jego imitacji i większość z nich nazywała się jakiś-tam Emacs, jednak jedna miała nazwę Fine, ponieważ &bdquo;FIne to Nie Emacs&rdquo; [ Fine Is Not Emacs ], był też Sine, bo &bdquo;SIne to Nie Emacs&rdquo; [ Sine Is Not Emacs ] oraz Eine, bo &bdquo;Ina to Nie Emacs&rdquo; [ Ina Is Not Emacs ], aż wreszcie MINCE, bo &bdquo;MINCe to niekompletny Emacs&rdquo; [ Mince Is Not Complete Emacs ]. [śmiech] Była to okrojona imitacja. Potem Eine został napisany prawie zupełnie od nowa, a nowa wersja została nazwana Zwei, bo „ZWei na początku nazywało się EIne” [ Zwei Was Eine Initially ]. [śmiech]